Henri Misho

Papritmas

Masivi i një realiteti tjetër këmbehet me këtë këtu,
Gjithë pllaja karshi bëhet tjetër.

Pas një çasti mungese,
e shenjta në vend të së përdhosurës
gjendet mbi mal.

Shkelje e përkryer,
një vend s´është më në vendin e vet,
një truall i zgjedhur që del nga humbëtira e viteve
e zëvendëson.

Me sytë e bindjes që vjen nuk e di se nga,
me sy të qetë,
që ngjajnë me sytë e vetë besimit,
por pa besë (si do ta kisha unë atë?)
unë kundroj
truallin, të ardhur gjetiu, që ndan çdo gjë,
që ndreq çdo gjë.

Themeli i përcaktimeve, i shkoqitjeve
thërrmohet.

E natyrshmja nis e luhatet,
E tejnatyrshmja fërfërin e shpaloset

Masivi karshi,
gjendja e tij e mëparshme shuhet...
pa humbur asnjë imtësi,
vetëm kuptimi i tij e bën tjetër gjë,
krejtësisht tjetër,
kuptimi rrezatues i tij.

Një dituri e prerë është futur tek unë,
tinës meje,
e patundur dhe e paepur.

E pakuptimta, e pamundura roitin.
I kotë, i dyfishtë, partiturë e unit,
unë kaplohem nga siguria
si prej revelacionit.

Gjendja e dëlirit është pa cak,
mahnit pafund.

Nden vellon e Viganes së pashpjegueshme,
nën llapëtimat e saj,
një pllakosje,
një marshim i panjohur,

I kohës kalon përpara moskohës,
përpara një tejkohe të përhershme,
përpara vendit të huaj që nuk vdirret,

I thjeshtë e madhështor,
që triumfon mbi çdo gjë, pa shkatërruar asgjë,
plot kuptim prej shndritjeve të veta.

Përhershmëri e shkrepjeve të joreales,
të blloqeve, tani fare të vogla, pa forcë,
veti që braktisin rrethanat e tyre.

I përpirë nga pafundësia unë shkas,
gjithçka shket nëpër bota tani,
vendi i parajsës mbetet i pandryshueshëm.


Portat që bien nga zjarri

Uji nuk rrjedh më për mua,
Jeta s´ka më ditë për mua,
Rob i një krahu të thyer bëj një jetë ishullore,

Portat e mia bien nga ana e zjarrit
Lëvorja e mishit tim e zhvoshkur,
Lëkura ime s´më mbështjell më,
Asgjë s´më mbështjell më,
Beteja e furishme futet brenda kufijve të mi,

Sa të dobëta janë, si këmbë bishtlëkundësish!
Por ato u mjaftojnë atyre.

Si një vegël që bie nga qerrja
Kam mbetur në rrugë,

Zogjtë e mi nuk fluturojnë më,
Një kockë e thyer kontrollon jetën time.

Unë dëgjoj kërcëllimat e trupit tim,
Dhimbja e plagës sime shkallmon peshkun e saj.

Spitali dhe mumiet e mëngjesit,
Oh, gjithçka sa është fund e krye një gardhole.

Net pa fund,
Ngadalë akrepat e shndërrojnë natën në agim.

Kohë e paepur që duhet të të përshkoj pa humbur
një minutë tëndin,
Cili do më falte një të vetëm?

Net si mushama mbi një plagë,
Kur dhimbja kundrohet te dhimbjet,
Kur dhimbja mbi mijëra pasqyra reflektohet e buçet
Dhe çdo shkallë mbetet rishtas për t’u ngjitur.

Nuk ka më qiell,
Hiqen fashat.

Një pirg shkallmohet, të gjithë pirgjet lëkunden,

Dhimbja që nuk zbutet një çast,
Trumbetat e saj të çmendura,
Banda e saj mes nesh sfilitëse vetëm për mua, fshehtazi.

Dhimbja që mbijeton mbi gjithçka,
që përçohet qorrazi si një kult idiot,
që, i bindet, qorrazi prushi.

Prushi dhe penetrimi.
I lemerishëm ky prush.
Atje është krahu im dhe përpara

Zjarr. Zjarr. Zjarr. Zjarr, pareshtur zjarr!

Gjuha e ftohtë e thikës për të prerë
Endet e vetme midis buzëve të njeriut të vetmuar.

Bletë që bredhin nëpër lule vargonjsh,
Zogj që fluturojnë nëpër pemë vargonjsh.

Qen që kafshojnë. Lukuni qensh,
Vërshim i paprerë qensh.
Në mes të ditës unë pres lindjen e diellit.


I Vetmuari

I vetmuari rri në shpellë,
Shpella është në hundën e tij,
Hunda është në fytyrën e tij
Dhe fytyra e tij me zor rri e çelur.

Fytyra e tij rri në pikëllim,
Pikëllimi është brenda,
Brenda, brenda, brenda dëshpërimit,
Dëshpërimi ka pështjellë kockën e vet.

Dëshpërimi është brenda tij.
Brendia e tij, rrënja e tij, stërrënja e tij
Prishen e formohen,
të rreshkura, të regjura
Në rrudha të panumërta.

Dhe Vdekje! Pastaj përsëri Vdekje!
Dhe përjashta! Vdekje! Vdekje! Vdekje!


Në çastin e fundit

Tek unë ngricë, ju që ulërini rreth meje.
Lash shtëpinë mija llojesh.
Në nervat e mija të cingërisura
Karro e zallamahisë suaj vërsulet keqas.

Rrënim, rrënim, bela e paparë,
Në mes të ditës shtrihem si dru i prerë.
Tigri rron më pak se dreri,
Por tigri mbërrin gjithmonë në kohë të vrasë drerin.

Gabimisht thika e një të inatosuri
Ka hyrë në kraharorin tim,
Por është gjithmonë një hije
Që gjuan një hije për të arritur hijet…

Mos u lig qenia ime mos më ngrij e mos vajto,
Mos harro të mbahemi
Në miqësinë e heshtjes,
Fillikat të fundosemi në natën e paanë.


Iv Bonfua

Të kam parë duke vrapuar

I.
Të kam parë duke vrapuar mbi trotuare,
Të kam parë duke luftuar kundër erës,
I ftohti thithte gjak mbi buzët e tua.

Të kam parë të copëtohesh e të gëzohesh që vdes,
O më e bukur se rrufeja kur shkrumbon qelqet e bardha
të gjakut tënd.

II.
Vera që mplakej të plasariste me një kënaqësi monotone.
ne e përçmonim dehjen gjysmake të jetës.

“Më mirë shermasheku, thoshe ti, besnikëria e shkurres
ndaj gurëve të natës: prania pa dalje,
fytyra pa rrënjë.

“Një xham fatbardhë i hedhur që qoshja me diell e çjerr,
më mirë në mal, ky fshat që të vdesësh.

“Më mirë kjo erë...”

III.
Flisnim për një erë më të fortë se kujtimet tona.
Shtangia e rrobave dhe uturima e shkëmbinjve - dhe ti
kaloje përpara këtyre flakëve
Me kokën copë - copë, duar çarë
Në kërkim të vdekjes mbi tamburet ngazëlluese
të gjesteve të tua.
Ishte dita e gjinjve të tu
Dhe ti, më së fundi, mbretëroje munguese në kokën time.

IV.
Zgjohem, bie shi. Era depërton te ty, Pellgu,
shkurrnaja me rrëshirë nanuris pranë meje. Unë jam
mbi një tarracë, në një zgavër të vdekjes. Qen të mëdhenj
gjethesh fërgëllojnë.

Krahu që ti ngre, papritur, mbi një portë,
më ndriçon përmes viteve. Fshat prushesh, në çdo çast,
unë të shikoj të lindësh, Pellg,

Në çdo çast të vdesësh.

V.
Krahu që ngrihet dhe krahu që ulet
Nuk janë të një çasti, veçse për kokat tona të rënda,
Mbas këtyre pëlhurave gjelbërimi dhe balte të flakur,
Nuk mbeten veç thëngjijtë e mbretërisë së vdekjes.

Këmba me kokalla ku era trallisëse; depërton,
Duke shtyrë përpara saj kokë breshëri,
Nuk do t’iu ndriçojë veç në prag të kësaj mbretërie,
Gjeste Pellgu, gjeste tashmë të ngathëta, gjeste të zinj.

VI.
Cila zbehtësi të godet, lum i nëndheshëm, cili arter
shkallmohet te ty, ku oshtima kumbon nga rrëzimi yt.

VII.
E plagosur, e ngatërruar mes gjethesh,
e kapur nga gjak gjurmësh që humbin,
Bashkëfajtore e jetës akoma.

Të kam parë në fund të luftës ngecur në rërë,
përpëlitëse në cakun e heshtjes e të ujit
Dhe gojën me njollat e yjeve të fundit
Që shqyhet nga vigma tmerri
Për të gdhirë natën.

O, duke ngritur në ajrin e rëndë, befas,
Një gjest të bukur energjie, si një shkëmb.

VIII.
Muzika e habitshme fillon te duart,
te gjunjët, pastaj kërcet koka, muzika rritet
nën buzë, e paepur depërton faqen e brendshme të fytyrës.

Tani shkallmohen format e fytyrës.
Tani bëhet shkulja e vështrimit.

XI.
E bardhë nën një tavan insektesh, e ndriçuar keq, në profil,
E fustani lerosur nga helmi i llambave.
Të pikas të shtrirë,
Goja më e hapur se një lumë që shqyhet,
larg mbi tokë.

X.
Unë e shikoj pellgun të shtrirë. Në pjesën e ngritur
të hapësirës mishtore e dëgjoj të fëshfërijë. Princa - të zinj
shpejtojnë nofullat e tyre përmes kësaj hapësire,
ku duart e Pellgut çmbështillen, kockat e prishura
të mishit të tyre shndërrohen në pëlhurë gri gjersa
një merimangë e madhe ndriçon.

XI.
E mbuluar nga humusi i nemitur i botës,
E ndjekur nga rrezet e një merimange vigane,
Tashmë nënshtruar ndryshimit të rërës,
çapëluar e tëra diturisë së fshehtë

E stolisur për një festë në zbrazëtirë,
Dhe dhëmbët të zbuluar si për dashuri,

Krua i vdekjes sime të sotme, të padurueshme.

XII.
Unë shikoj Pellgun të shtrirë. Në qytetin
e përskuqur nga ajri, ku degët kapërthehen
mbi fytyrën e saj, ku rrënjët nxitojnë mbi trupin
e saj - ajo rrezaton një gëzim çjerrës insektesh,
një muzikë të lemerishme.

Me hapin e zi të tokës, pellgu i rrënuar,
ngazëllimtar, arrin llambën me nyje të pllajave.

XIII.
Fytyra jote këtë mbrëmje ndriçohet nga toka,
Unë shikoj sytë e tu të shtrembërohen
Dhe fjala fytyrë nuk ka kuptim.

Deti i brendshëm ndriçohet nga shqiponjat, vërtitëse.
Ky është një imazh.
Të shtrëngoj të ftohtë në një thellësi ku imazhet
nuk sulmojnë më.

XIV.
Unë shikoj Pellgun të shtrirë. Në një dysheme
të bardhë, sy me rrathë allçie, gojë të llahtartë
dhe duar pashpresë mbi barin e harlisur që e pushton
nga të gjitha anët.
Porta hapet. Një orkestër marshon.
Sy shumë pamjesh, kraharorë të pushtë, koka
të ngrira me cepa e rrashta e përmbytin.

XV.
O dhunti e një profili që e ndjek toka,
Unë të shikoj të zhdukesh.

Bari i fikatur mbi buzët e tua dhe feksja e strallit
Sajojnë buzëqeshjen tënde të fundit.

Njohuri e thellë ku digjet
Libri i vjetër mitologjik i trurit.

XVI.
Përroi i thatë përshkon gojën tani,
Pesë gishtat hallakaten në kuturisjen e pyllit tani,
Koka përmbytet midis barishteve tani,
Gusha stoliset nga bora e ujqërit tani,
Sytë vrundullojnë mbi udhëtarët e vdekjes,
Dhe jemi ne në këtë erë, në këtë ujë,
Në këtë të ftohtë tani.

Ne pandehëm t’i trupëzonim gjestet tona përsëri,
Pa kokë pimë në një ujë cingërimë
Dhe grumbuj vdekjesh, si flamuj, zbukurojnë
Buzëqeshjen tënde,
Një plasë fluturake në dendësinë e botës.


I vetmi dëshmitar

I
Pasi ka lëshuar kokën e saj në flokëzat
E shkurtra të detit, pasi ka humbur duart e saj
Në honin e tij plot brengë, pasi ka hedhur
Në stofin mavi të ujit floknajën e saj;
Pasi ka vdekur, kjo udhë vertikale
Nën dritë është të vdesësh,
Duke qenë akoma e dehur edhe e vdekur. O unë isha
Moj Menadë e shkrumbuar, o gëzim i paepur dhe i pabesë,
I vetmi dëshmitar, kafsha e vetme e kapur
Në këto gracka të vdekjes tënde, që ishin ranishtat,
Ose shkëmbinjtë, ose vapa, shenja jote, thoshe ti.

II
Ajo krisi drejt shelgjeve; dhe buzëqeshja
E pemëve e pështjell si gëzimi i pafajshëm i
Një loje; por drita e zymtë pllakosi
Gishtërinjtë e saj lutës,
Por zjarri do shpëlajë fytyrën e saj, do mbulojë gojën
E saj, do flakë trupin e saj në honin e shelgjeve,
O, duke të fundosur nga brinja e tryezës
Në ujërat e vdekjes!
Ditën e fundit të gjinjve të tu,
Duke shndritur të ftuarit,
Duke përhapur llamburitjen e kokës tënde të akullt
Në thatësinë e peizazheve të ferrit.

III
Pak hapësirë midis pemëve e pragut mjafton
Që ti të vërsulesh përsëri, për të vdekur përsëri,
mjafton
Që unë të besoj të rilind në dritën
E hijeve ku ti ishe,

Mjafton,
Që unë të harroj
Fytyrën tënde grishëse mbi çdo mur,
O Menadë e miqësuar ndoshta
Me kaq hije të lumtura mbi gur.

IV.
Vërtet ke vdekur apo luan akoma,
Duke trilluar zbehtësinë e gjakun,
O moj e afshët në gjumin që të lëshon,
Meqë veç të vdesim dimë?
Vërtet ke vdekur apo luan akoma
Në pasqyrat e pellgjeve,
Për të fashitur këtë feksje, zjarrin tënd, gjakun tënd,
Në murrëtin e një fytyre të palëvizshme?

V
Ku është dreri që dëshmoi
Nën këto pemë drejtësie,
Se një rrugë gjaku u çel prej saj,
Se një heshtje e re u sajua prej saj,

Duke mbajtur një fustan si liqen rëre, si i ftohti,
Si dreri i ndjekur brinjës së pyjeve,
Se ajo vdiq, veshur me fustanin më të bukur
Të një toke nepërkë?

VI
Nën një dimër baltinë, Pellg, unë shtroja
Pamjen tënde të ndritshme dhe të drobitur të pyllit;
Çdo gjë prishet, mendoja unë, çdo gjë largohet.
Unë të pikasa të egër, duke qeshur gjithmonë,
Duke fshehur shkëlqimin e një fytyre të plumbtë
Flokëve të tua, në mbrëmjen e stinëve të begata.

Unë të pikasa tinëzare. Brinjës së pemëve
Shfaqesh si zjarr kur vjeshta shtyn
Zhurmat e stuhisë në grumbujt e gjetheve,

O e helmuar dhe e shkretë! Së fundi të pashë të vdekur,
Shkreptimë e pashuar në rruzullin e hiçit,
Qelq që u err shpejt, shtëpi mugëtirë...


Kanosja e dëshmitarit

I
Ç‘të pëlqen të shtrosh mbi këtë tryezë,
Veç zjarrit të dyfishtë të vdekjes tonë?
Pata frikë, mbi botë e theva tryezën
Nudo, ku era e vdekjes tënde vlon.

Pastaj jam plakur. E vërteta përjasht;
Era dhe fjala rreshken në betejë,
Zjarri, kisha ime u tulat, u rrafsh,
Tani s´kam frikë, tani nuk flejë...

II
Shih, shtegu që merrje u zu, u shkret,
Më s´të kushtohet as ky pushim
Ecjesh pashpresë. Dhe toka u fsheh,
Rrapëllima e hapave të tua që ngrinë.

Manaferrat pse i le të hedhin shtat,
Në muzgjet e fshehtë ku pate mbërri,
I gjorë, gdhin zjarri në prozhme kujtimi
Dhe ti, hije në hije, ku je ti, kush je ti?

III
Ti stepesh, nuk vjen më në luadh,
Shtegu i vetmisë, i brengës u vdjerr,
Blerimi i barit çehren tënde rrëfen...

Për ty nuk vlen nëse struket në një gur
Kisha e mugët, a fshihet në një pemë
Fytyra e verbuar e një dielli të kuq.

IV
Në kaq tufa yjesh rri vetmuake, hesht,
Ja qendra është pranë teje e larg teje,
Ti ke ecur, mund të ecësh, asgjë nuk ndërron,
E njëjta natë shkrofëtin, nuk rresht.

Je ndarë nga vetja tashmë, s´kupton,
Gjithnjë një zë hungëron, ti s’e ndjen,
Je ti që vdes, që nuk ke më brengë,
Je ti që ke humbur, ti që nuk kërkon...?

V
Hesht era, Zoti i më të lashtit rënkim,
Jam i fundit që armohem për të vdekurit?
Zjarri është fërfëllima e krahut të ngrirë,
E fytyrës si hi, zhym e kujtim...

E pëlqen dhe e do briskun e ujit gri,
Kur engjëlli i natës do mbyllë portin,
Do humbë në ujin e palëvizshëm të portit,
Feksjen e fundit te krahu i zi?

Oh, veç prej fjalës si rrashtë nuk humb,
Për ty do mund gjumin, vdekjen do mposht,
Do thërras në pemën që u fir, u shkrumb
Flakën që të jetë anije dhe port,

Për ty do ngre zjarrin pa vend, pa orë,
Erën që kërkon zjarrin, majat e pyllit të tharë,
Horizontin e një zëri, ku yjet ranë,
Dhe hënën ngatërruar me rrëmujën në varr.


Verë e bukur

Zjarri i përsoste ditët tona pa u bjerrë,
Me shpatë përgjakte kohën në çdo agim gri
Ngërthehej era me vdekjen çative formë briri
Dhe ngrica zemrat na i kaplonte parresht.

Qe verë e bukur, therëse, e zymtë e trilli
Yt, ishin shtrëngatat e shirave në verë
Ti doje vdekjen që e kërruste verën
E kolibes fërgëlluese me krahët prej hiri.

Atë vit befas pothuaj vure re,
Një njollë para syve, një feksje që u err,
Që sillej te gurët, tek era e gjethnaja.

Tashmë plori nduk të shkrifëtën tokë
Dhe sqima jote këtë vlagë drite do,
Dehjen nga frika në brazdat e verës.

Shpesh në heshtjen e thatë, në rrungajë
Dëgjoj (a ma kënda të dëgjoj, nuk di si ngjan),
Të bjerë një trup mes degësh. E gjatë, humbellë
Është kjo rrokopujë, sa s´mund ta shterë
Dhe s´mund ta presë asnjë piskamë.

Atëherë, në vendin ku s´ka lindje, as vdekje
Mendoj për kortezhet flakadan.


Murrizi

Ndonjëherë unë të pandehja tokë
Dhe gëlltisja mbi buzët e tua ankthin e gurrave,
Kur gufonte mbi shkëmbinjtë e ngrohtë.
Vera sundonte mbi gurin fatlum e përpirës.

Ndonjëherë unë të pandehja murriz
Dhe përzhisnim pemën e gjesteve të tua gjithë një ditë.
Këto ishin gjëmime flakësh jetëshkurtra të dritës së virgjër.
Kështu të sajoja ty mes flokëve të çeltë.

Gjithë ai zheg nuk i thau ëndrrat tona, s´i myku zërat tanë,
S´i rriti trupat tanë, s´i shqeu vargonjtë, gjithë ajo verë.
Ndonjëherë shtrati vërtitej si varkë e lirë
Që ngadalë arrin kubenë e detit.


Dhoma

Kreshtat dhe qelqet e lumit, këtë mëngjes
Tërhiqeshin me njëra - tjetrën përmes dhomës;
Dy drita feksnin e puqeshin në mugun
E mobilieve të kthinës së shkulur.

Ne ishim dy vise gjumi
Që lidheshin prej shkallëve të gurta,
Ku derdhej uji i tejdukshëm i një ëndrre,
Që grumbullohej orë e çast, copëtohej orë e çast.

Dora e dëlirë varej pranë dorës së ankthshme,
Ndonjëherë një trup në ëndërr lëvizte paksa,
Kurse larg, në ujin më të errët të një tryeze,
Shndritës, fustani i kuq po flinte.


Zërit të Ketlin Ferie

Të gjitha ëmbëlsitë, të gjitha shpotitë mblidheshin
Për një lamtumirë kristali dhe muzgu,
Goditjet shpuese të heshtës thuajse heshtnin,
Fshihej shkëlqimi i shpatës.

I thur lavde zërit të mbrujtur me ngjyra gri,
Ngurrues në largësitë e këngës që ka humbur,
Sikur përtej çdo forme të kulluar
Fërgëllon një këngë tjetër dhe prania e përjetshme.
O dritë dhe hiç i dritës, o lot
Buzëqeshës më fort se brenga e shpresa,
O mjellmë, vend real në ujin e muzgët joreal,
O burim, kur qe mbrëmje e thellë!

Duket se ti njeh dy brigje,
Skajin e gëzimit dhe skajin e dhimbjes,
Atje tej, midis këtyre kallamave gri në rrëzëllima,
Duket se merr nga përjetësia.


Vera e natës

Më bëhet, këtë mbrëmje,
Se qielli i stërpikur teksa zgjerohet,
Na afrohet; se nata mbas kaq zjarresh,
Ruan shndritjet e shugatura.

E gjethnaja njëlloj vezullon nën gjethnajë,
E blerta dhe portokallia në frutat e pjekur shtohen.
Llamba e një engjëlli aty pranë; një përplasje
Drite e fshehur sajon pemën arketip.

Më bëhet, këtë mbrëmje,
Se jemi futur në kopsht, ku engjëlli
Ka mbyllur portat përgjithmonë.

Anija e një vere,
Dhe ti si në bash, ashtu si koha që mbaron,
Duke shpalosur stofrat e pikturuara, duke folur nën zë.

Në këtë ëndërr maji
Përjetësia ngjitej nëpër frutat e pemës
Dhe unë të dhuroja frytin që e bën pemën pakufi,
Pa ankthin, pa vdekjen, e një bote të ndarë.

Larg në shkretëtirën e shkumës ecin të vdekurit,
S’ka më shkretëtirë meqë gjithçka është tek ne
S’ka më vdekje meqë buzët e mija prekin
Ujin e një shëmbëlltyre të shpërndarë mbi det.

O plotësi e verës, unë të kisha të dëlirë
Si ujin që e këmben ylli, si bruima
E shkumës nën hapat tona nga ku bardhësia e rërës
Ngjitet përpjetë për të bekuar trupat tanë pa ndriçim.

Lëvizja
Na qe dukur faj, dhe ecnim
Në palëvizshmërinë ashtu si nën anije
Lëviz e nuk lëviz gjethja e të vdekurve.

Unë të rrëfeja fytyrën time të bashit,
Fatlume, shpërfillëse, që nget sy përgjysmë mbyllur
Anijen e jetës. Dhe ëndërron si ëndërron ajo,
që është paqja e thellë e saj,
Dhe harkohet mbi skaf ku rrapëllin dashuria antike,

Buzagaz, arkaike, e shpëlarë,
Ngaherë refleksi i një ylli të palëvizshëm
Në gjestin e vdekshëm.
Ngaherë e dashur, në gjethnajën e detit.

Si tokë e pajisur me vela e litarë,
Vështro,
Është fytyra jote e bashit,
Kuqaloshe.

Ylli, uji, gjumi
E kanë drobitur këtë sup të zhveshur
Që ka fërgëlluar e pastaj përkulet
Në Lindje ku zemra ngrin.

Një pikturë medituese mbretëroi mbi trupin e saj
Në hijet që tunden,
Dhe prapë ajo anon qafën
Siç peshojnë shpirtin e të vdekurve.

Ja pothuajse çasti,
Ku s’është më ditë, as natë, kaq fort ylli
E shtoi një ujë që fërfëllon pa fanepsje,
për të bekuar këtë trup zeshkan, buzagaz, pakufi.

Këto duar të brishta tokësore do zgjidhin
Lithkën e trishtuar të ëndrrave.
Drita favorite do çlodhet
Mbi tryezën e ujërave.

Ylli do shkumën, dhe do digjet
Në këtë fustan të hirtë.

Bëri verë gjatë. Një yll i palëvizshëm sundonte
Diejt vërtitës. Vera e natës
Mbante verën e ditës në duar llamburitëse
E ne kuvendonim nën zë në gjethnajën e natës.

Ylli shpërfillës; dhe skafi; dhe drita,
Udha nga njëri te tjetri në ujëra e qiej të qetë.
Gjithçka tundej si anija që vërtitet
Dhe shket, e nuk njeh më shpirtin e vet nëpër natë.

A s’kishim ne verën për të kapërcyer, si oqeani
I gjerë, i palëvizshëm, dhe unë, zanafillor,
i shtrirë mbi sytë, gojën e shpirtin e skafit,
Duke pëlqyer verën, duke thithur sytë e tu pa kujtime,

A s’isha unë ëndrra në bebëzat e humbura,
Që kap e nuk kap dhe nuk do që të mbajë
Nga ngjyra jote e verës veç një bluje të një guri tjetër,
Për një verë më të madhe, ku asgjë nuk mund të mbarojë?

Por supi yt copëtohet nëpër pemë,
Qielli me yje, e goja jote kërkojnë
Lumenjtë çlodhës të tokës që të jetojë midis nesh
Nata jote e brengosur, e etshme.

O imazhi ynë ende
Ti mban pranë zemrës të njëjtën plagë,
Të njëjtën llamburitje ku tundet i njëjti vargua.

Ndahu - ti, në humbjen dhe baticat e saj.
Pritna - ne, që kemi shijen e frutave që bien,
Na përziej mbi plazhet e tua të shkretë nëpër shkumë
Me drunjtë e mbeturinave të vdekjes,

Pemë me degë natë të dyfishta, të dyfishta gjithmonë.

Ujera gjumashi, pemë ndarjeje, orë pa brigje,
Një natë do mbarojë në përjetësinë tuaj.
Si do ta quajmë ne këtë ditën tjetër, shpirti im,
Këtë kuqërrimin e poshtëm përzierë me rërën e zezë?

Në ujëra gjumashi llamburitjet turbullohen
Feks një e folur, që e ndan dritën
Në kaçube yjesh mbi shkumë.
Ky gati është zgjimi, tashmë një kujtim.